سالها بود که در مزار تنهاييم خفته بودم

ناگاه با مشتي آب سرد برروي مزارم برآشفتم

بوي چند شاخه گل مريم مشامم را نوازش داد

بعد از سالياني احساس کردم نمرده ام!

دختري سياه پوش برسر مزارم فاتحه ميخواند

وجودم به لرزه افتاد

او که بود؟؟

آيا او هماني بود

که با دستانش مرا به قعر خاک تبعيد کرده بود؟

خاطرات در برابرم صف کشيدند

موهاي خاک خورده ام را

ميان دستان استخواني ام فشردم

حفره خالي چشمانم لبريز از اشک شد

احساس مرگ و زندگي بر قلبم چنگ ميزد

ميان دلهره و ترديد دختر سياه پوش رفت

ولي هنوز خاطراتي که در ذهنم بر آنها

 مهر باطل زده بودم در برابرم نقش مي بستند

                                    كيه كه اخر ديوونگيه واسه چشات

طعنه نزن به گریه هام تنها تو می مونی برام 

تنها تومی شناسی منو ای پریزاد قصه ها م

 تنها صدای پای تو, حرمت خونه منه

 کاش که بدونی خواستنت,به قیمت خون منه

 تو ساحت نگاه تو لحظه به لحظه جون میدم

 می میرم و خاک تنو,به دست آسمون میدم

داد می زنم تو کوچه ها,زندگی سهم عاشقاست

 گناه عشق پای خودم,هر چی که هست لطف خداست.

 نمی دونی چقدر کمه فرصت پروانه شدن

 شعله زدن به رسم شب,به لذت دیوونه شدن

من اون قلندر شبم,شعله نمی سوزونه تنم

قربونی وصال تو,پوست نجیب پیرهنم

 طعنه نزن به گریه هام,اشکهای تازه تر می خوام

 رسم و و فا نیست که منو,جا بزاری تو غصه هام

من و تو مسافر شب .... رو به سوي شهر خورشيد …. خسته از اين رهسپاري .... زير سايه هاي ترديد ....

 سبزي مزرعمون رو.... دست خشک باد سپرديم …. توي شهر بي ترحم .... از غم بي کسي مرديم

هيچ كس ويرانيم را حس نكرد...

                                        وسعت تنهائيم را حس نكرد...

                                                                     در ميان خنده هاي تلخ من...

     گريه پنهانيم را حس نكرد...

                                      در هجوم لحظه هاي بي كسي...

                                                                    درد بي كس ماندنم را حس نكرد...

 آن كه با آغاز من مانوس بود...

                                                      لحظه پايانيم را حس نكرد ...

قصه اینجوری شروع شد...

               من و چشمات و ترانه...

                              تو رو خواستن تا همیشه...

                                              گریه و اشک شبانه...

   تو می دونی تا همیشه...

                 من به یاد تو می مونم...

                                  هر چی که ترانه دارم ...

                                              واسه ی چشمات می خونم...

عشق و انتظار و باز شبی دیگر

            در شبهای سرد زمستانی با خیال تو

                    من هستم که در این سکوت مرگ اور و در تنهایی

                             و غریبی بی تو دلم می گیرد و در خیال رویای روز دیدار

                   روز دیداری که در رویاهایم ساخته ام و ... آری من هم

در رویای دیدار تو ... امشب من

        دوباره او را دیدم و نگاه های عاشقانه اش

            از همیشه بیشتر به من  نگاه می کرد اری از چشم های

                   مستش فهمیدم که منتظر است و مرا التماس می کند

           اما او نمی داند که چشمهای من هم منتظرند

شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت

                    گفت ای عاشق دیوانه فراموش شوی

                                        سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

                                                             گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی...

می دونی ؟

یه اتاق باشه ..... گرم گرم .... روشن روشن

تو باشی منم باشم

کف اتاق سنگ باشه.. سنگ سفید..تو منو بغل کردی که نترسم

که سردم نشه نلرزم

می دونی ؟

تو منو بغل کردی طوری که تکیه دادی به دیوار

پاهاتم دراز کردی...منم اومدم نشستم جلوت

بهت تکیه دادم

دو تا دستاتو دور من حلقه کردی

بهت میگم چشماتو می بندی؟...می گی : آره

چشماتو می بندی

بهت می گم : قصه می گی تو گوشم ؟

می گی : آره

و شروع می کنی به قصه گفتن تو گوشم

آروم آروم.......قصه می گی

یک عالمه قصه بلندو طولانی که هیچ وقت تموم نمی شه

می دونی ؟   می خوام رگمو بزنم 

تو که نمی بینی

و نمی دونی که می خوام رگمو بزنم

تو چشماتو بستی نمی بینی .....

من تیغ و از جیبم در میارم.... نمی بینی که سریع می برم

نمی بینی که خون فواره می کنه... روی سنگ های سفید و

نمی بینی که دستم می سوزه

من لبمو گاز می گیرم که نگم : آخ

که تو چشماتو باز نکنی و منو نبینی

تو داری قصه می گی و هیچ چیز رو نمی بینی

من دارم دستمو نگاه میکنم

دست چپمو.....خون ازش میاد

می دو نی ؟

دستمو می ذارم رو زانوهام

خون از روی زانوهام می ریزه کف سنگها

مسیرش قشنگه.....حیف که چشمات بسته است

نمی بینی .....

تو بغلم کردی نمی بینی که سردم شده

محکمتر بغلم می کنی تا گرمم شه

می بینی که نا منظم نفس می کشم

تو دلت می گی آخی............

نفسم گرفت.. می بینی ولی محکم تر بغلم می کنی

سردتر می شم ...می بینی که دیگه نفس نمی کشم

چشماتو باز می کنی و می بینی من مردم .. می دونی ؟

می ترسم خودمو بکشم

از سرد شدن... از این هایی که مردن... از خون دیدن

ولی وقتی بغلم کردی دیگه نترسیدم

مردن خوب بود

آروم آروم ...در کناره تو ... و در آغوشه تو ...

گریه نکن

من دیگه نیستم که ببوسمت.....بگم خوشگل شدی

تو خیلی گریه می کنی

دلم می شکنه ... دلم نا زکه... نشکونش

باشه ؟

من مردم ولی تو باورت نمی شه

تکونم می دی که بیدار شم

فکر می کنی مثل همیشه قصه گفتی و من خوابیدم

می بینی نفس نمی کشم ....ولی بازم باور نمی کنی

اونقدر محکم بغلم می کنی که گرمم شه... اما فایده نداره

من مر دم ... ولی برای تو زنده ام

پس هر شب به این باغ بیا .... ولی گریه نکن

ای عزیز جان من

 من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم

یک بهانه ی پوچ عاشقانه می خواهم

                                        ازغمی که می دانی با تو بودنم مرگ است

                                            بی تو بودنم هرگز

                                            گر بهانه این باشد من بهانه می گیرم

                                            عاشقانه می میرم

غریبه دلت گرفته میدونم

همه دنیات یه سرابه

تن تو تشنه تر از خاک کویر

توی سینت پر اهه می دونم...

غریبه ای سوخته خورشید عشق

تار و پود و گسسته

میون غنچه پاک قلب تو

خنجر رفیق نشسته می دونم...

غریبه به اشک سرخ تو قسم

درد عشق من و تو دردی حقیره

ببین اون کنج خرابه ها ی شهرو

که داره کودکی از سرما میمیره

غریبه دلت گرفته میدونم

با تو تا غروب غمها میمونم

دیگه بسه نذار از اوارگی ها بخونم